Brieven uit Brugge – deel 1

Ik ga ook het komende schooljaar weer mijn studie combineren met mijn onderneming. Ik ga nog een specialisatie doen in sales en marketing en de WSET Level 3 Award in Wines. Beiden zijn online, wat wil zeggen dat ik niet per se in België hoef te blijven én dat het combineerbaar is met de cateringen. Ik heb me ook ingeschreven voor een aantal wedstrijden, waarvan ik ten zeerste hoop de kans te krijgen om deel te mogen nemen. De keuze om mijn agenda voor het komende schooljaar zo in te richten, ligt geworteld in een aantal gebeurtenissen die zich het afgelopen jaar hebben voorgedaan. 

Ik wil eigenlijk gewoon ook zo graag terug naar Portugal. Door mijn stage ben ik daar 139 dagen geweest in het begin van dit jaar en ook het grootste deel van mijn eindwerk heb ik toen geschreven. Ik haalde uiteindelijk grootste onderscheiding voor zowel mijn stage als mijn eindwerk. Ik kan wel bevestigen dat vanop een terrasje in de zon werken niet alleen veel aangenamer is maar bij mij ook gewoon voor een betere kwaliteit van ideeën zorgt. Daarnaast mis ik de ontzettend lieve mensen die ik daar heb leren kennen echt enorm hard. Ik mis de warmte van de zon en het prachtige uitzicht over de stad dat je krijgt na een kwartier bergop te lopen. Ik mis de ontspannen en gemoedelijke sfeer die overal hangt, of je nu plaatselijke bevolking of een groep toeristen tegenkomt. 

En ik mis zelfs de eigenaardige maar ergens ook bijzondere levensstijl die normaal wordt als je in een restaurant werkt. Elke job in die sector draait eigenlijk om je gasten meenemen in de wereld van het restaurant. Ze stappen in een luchtbel waarin alles zo perfect is dat ze de echte wereld bijna vergeten. Zo kan je iemand laten verwonderen over de smaak van een venkelbloemetje, het patroon in een wortelschijfje en de structuur van een ongerijpte aardbei die een jaar gepekeld heeft terwijl er op hetzelfde moment ergens anders in de wereld iemand de brokstukjes aan elkaar probeert te lijmen van wat ooit hun thuis was. Er is iets wat mensen die kampvuurliedjes zingen op een puinhoop en chefs die in fine dining restaurants werken, met elkaar gemeen hebben. Er zijn mensen nodig die biologische tomatenplantjes water blijven geven terwijl er simultaan kilometers natuurgebied aan het afbranden zijn. Het gaat de wereld niet redden maar ze geven exact wat nodig is om met de wereld om te kunnen gaan. Kunst kan geen levens redden maar toch de reden zijn waarom je de moed niet verliest. 

Gastronomie is daar misschien wel de meest toegankelijke, zintuigprikkelende en effectieve vorm van. Het is een soort ‘gepolijste waanzin’ die je ook zou kunnen verwoorden als “hoop”. En dat fascineert me zo sterk dat ik met plezier een hele dag kook om dat sprankeltje bij iemand te kunnen zien ontstaan. Het maakte dat ik altijd voldaan naar huis ging ondanks dat er van mijn werk nooit fysiek iets bleef bestaan. Het is moeilijk te verwoorden maar ik denk dat iedereen die dit al eens heeft meegemaakt, zal begrijpen wat ik bedoel. 

Een eigen restaurant is daarom mijn droom, naast een kookprogramma op TV. Goed kunnen koken is slechts een fractie van de vaardigheden waar je in moet uitblinken om een restaurantconcept succesvol te maken. Je kunt de meest complexe gerechten perfect leren maken en stages doen in de beste restaurants maar nog steeds strategisch ondoordachte beslissingen nemen voor je bedrijf. Vandaar mijn besluit om in plaats van direct nog een stage te doen of halsoverkop in een restaurant te gaan werken, me te focussen om mijn fine dining cateringbedrijf en enkele studies die ik nog graag wou doen. Zo kan ik me trainen in alle vaardigheden die in een bedrijf nodig zijn zonder de druk die de kosten van een fysieke locatie met zich meebrengt. Ik blijf trouwens wel nog elke dag bijleren over koken door recepten te analyseren en te blijven onderzoeken waarom het ene recept werkt en het andere niet. Ik volgde deze zomer de specialisatie Science and Cooking in Harvard, die dit vanuit een heel wetenschappelijk perspectief benadert. Ik leerde hier super veel van en ik werk aan iets om binnenkort mijn belangrijkste inzichten hier met jou te delen. 

Ik ben dus nog altijd druk bezig en daardoor begeef ik me vrij vaak in de leefwereld van mensen die wel gezond willen koken, maar er na een drukke dag de energie niet meer voor hebben. Ik snap de pijnpunten en frustraties en ik vind vooral dat het allemaal gewoon zo moeilijk niet zou mogen zijn. Daarom creëerde ik een tijdje geleden een systeem dat mijzelf al lange tijd helpt om gezond te koken. Ik ontwikkelde een weekmenu met  recepten die je makkelijk en snel op voorhand kunt klaarmaken. Tijdens de week heb je hoogstens 10 minuten of een kwartiertje werk om de maaltijd af te werken. Daarna hoef je alleen de voetjes onder tafel te schuiven en te genieten (het belangrijkste deel van koken!) Bij elk recept is er een video waarin ik elke stap voordoe en leuke weetjes vertel over de ingrediënten. Zo voelt het net alsof ik naast je in de keuken sta. Je kunt de groenten in de recepten ook eenvoudig aanpassen aan de veranderende seizoenen. Zie het als een template dat je eindeloos kan blijven invullen eens je de werkwijze onder de knie hebt. 

Normaal deel ik bij blogs als deze een recept waarbij de smaken en texturen overeenkomen met een gevoel dat ik beschrijf. Ik zou je hier willen aansporen om de recepten van mijn weekmenu te proberen. Voor elke aankoop gaat 1% naar een goed doel en met de rest steun je mij. Ik geloof echt dat je met mijn weekmenu gezond koken extreem laagdrempelig, simpel en leuk kan maken. Vooral als je denkt dat je alles al geprobeerd hebt en tot nu toe niets een blijvend resultaat heeft gehad. Je kunt het via deze link bestellen.